'Huidkanker overkomt mij toch niet?'

‘Ik word altijd snel bruin en ik verbrand nooit, dus waarom zou ik me dan insmeren?’ Zo relaxed stond Michel (33) in het leven, maar sinds twee jaar denkt hij er toch echt heel anders over. In 2014, pasgetrouwd en net vader geworden, ontdekte hij een verdachte moedervlek bij zichzelf. Hij besloot ermee naar de huisarts te gaan. Vanaf dat moment belandde hij in een fysieke en mentale achtbaan die pas na anderhalf jaar stopte. Michel kan de rit navertellen, maar hij heeft de dood onderweg wel goed in de ogen gekeken.

Dermicis patient 003

Melanoom
Michels huisarts verwees hem naar Dermicis, waar de plek meteen werd weggesneden en op kweek gezet. De uitslag, enkele dagen later, kwam hard aan: een melanoom, de agressiefste vorm van huidkanker. Een tweede operatie was daarom noodzakelijk, ditmaal in Noordwest Ziekenhuisgroep. Hierbij werd meer omringend weefsel weggehaald en werden klieren in oksel en nek onderzocht. De opluchting was groot toen bleek dat er verder geen uitzaaiingen waren. Michel werd schoon verklaard, maar bleef daarna wel onder controle bij Dermicis voor een regelmatige moedervlekcheck.

Toch uitzaaiingen…
Eind goed, al goed? Helaas niet. Een jaar later belandde hij met een vervelend hoestje bij de huisarts, die hem doorstuurde naar de longarts. Dat leverde weer een schokkende boodschap op voor Michel: op zijn rechterlong was een uitgezaaid melanoom ontdekt. Vanaf dat moment werd het vechten voor zijn leven. Opereren was niet mogelijk en chemotherapie zou waarschijnlijk niet effectief genoeg zijn. Michel had nog één kans: immuuntherapie in het Antoni van Leeuwenhoek. Natuurlijk ging hij ervoor, ook al was er geen enkele garantie op succes. Gelukkig sloeg de behandeling, toen nog in de studiefase, meteen goed aan. Hij werd fitter en sterker, en binnen een jaar was alles weg.

Littekens van buiten en van binnen
Dus uiteindelijk toch dat happy end? Ja en nee. Lichamelijk is Michel inmiddels boven jan. Hij werkt fulltime en is in goede conditie. De therapie heeft wel een zichtbare herinnering achtergelaten: ‘Aan het eind van de rit begonnen de medicijnen mijn pigment aan te vallen. Ik kreeg lichte vlekken op mijn huid en ook mijn wenkbrauwen werden spierwit.’ Maar het grootste litteken zit dieper: ‘Ik heb echt gedacht dat ik aan de beurt was. Dat ik mijn gezin misschien zou moeten verlaten. Doodsbang was ik. En dat ben ik nog niet kwijt. Ik vertrouw mijn lichaam totaal niet. Als ik iets heb, al is het maar een verkoudheidje, gaan meteen alle alarmbellen af.’

Smeren, smeren, smeren
Michel weet eigenlijk zeker dat hij zijn melanoom te danken heeft aan slechte bescherming tegen de zon. Want zonnebrandcrèmes, daar deed hij niet aan. Niet op zijn werk en niet in zijn vrije tijd. ‘Nu roep ik tegen mensen: goed smeren hè? Soms als geintje, maar ik meen het wel. Het moet in je systeem komen, net als tandenpoetsen. En niet bakken en braden. Want de zon is heerlijk, maar dat is-ie ook als je onder een parasol zit.

naar boven